دانشگاه، امید آفرینی و مسئولیت اجتماعی
به گزارش پایگاه خبری بهار اهواز ، حسن دادخواه در متن یادداشت خود آورده است: در شرایط وجود موازنه قوا و منطقی و اصولی بودن جایگاه های همه نهادها و دستگاههای رسمی و غیر دولتی، سخن گفتن از وظیفه و رسالت دانشگاه پیرامون امیدآفرینی میان مردم و انجام مسئولیت اجتماعی، سخنی نیکو و ضروری و بجایی است.
برای تعیین تکلیف یا تشویق و توصیه به دانشگاه، برای امیدآفرینی میان مردم و انجام مسئولیت اجتماعی، نیازمند پیش فرضی هستیم حاکی از اجتماعی دانستن دانشگاه و به رسمیت شناختن قدرت تأثیرگذاری آن و پذیرش نقش انتقادگری برای دانشگاه است.
به سخن دیگر، دانشگاه در شرایطی می تواند امیدآفرینی نماید و به مسئولیت اجتماعی خود عمل کند که نیروهای موجود در دانشگاه، با امیدواری به آینده، چشم انداز روشنی در فرارو داشته باشند و سازمان دانشگاه و آموزش عالی نیز با برخورداری از جایگاهی قابل اعتنا، بتواند با شوق و نشاط به مسئولیت اجتماعی درونزای خود، جامه عمل بپوشاند.
احساس مسئولیت اجتماعی در هر سازمان، بیش از آنکه امری تلقینی و تحمیلی باشد، یک احساس درونزاست که باید از درون افراد سازمان جوشش داشته باشد.
وضعیت کنونی دانشگاهها و آموزش عالی امروز ه به گونه ای نیست که برای ادای مسئولیت اجتماعی خود، دست چندان باز، داشته باشد ضمن آنکه تنها مسئولیت اجتماعی دانشگاه، امیدآفرینی نیست بلکه مطالبه گری و انتقاد و نظارت بر روند کلی حرکت جامعه و کشور نیز بخشی از این مسئولیت است!
نیک روشن است که تلقین و تحمیل و بلکه تشویق یک سازمان برای انجام مسئولیت اجتماعی خود، بدون بهره مند ساختن آن سازمان از حقوق و آزادی های طبیعی آن، مقدور نیست.
ایجاد محدودیت برای دانشگاهیان و تنگ گرفتن بر آنان، زمینه انجام مسئولیت اجتماعی در آنان را کور و کم فروغ می سازد! امیدآفرینی نیز یک امر درونزاست و با تحمیل و تلقین، صد در صد و تمام آن تحقق نمی پذیرد.
پیش زمینه رویش امید، ملاحظه نشانههایی امید بخش از آینده ای روشن و درخشان و رضایتبخش است.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید