سکوت در برابر آتش، جنایت علیه آیندگان است
به گزارش پايگاه خبری بهار اهواز، کوههای سولک و مالآقا در آتش سوختند. اینبار نه یک کوه، که بخشی از روح طبیعت بختیاری را از دست دادیم. مثل همیشه، وقتی دود برخاست، همه دیدیم، ولی دیر جنبیدیم. و باز هم مثل همیشه، وقتی شعلهها خاموش شدند، تازه حرفها شروع شد. مدیرکل محترم منابع طبیعی اعلام کرده که عامل انسانی این فاجعه شناسایی و به مراجع قضایی معرفی شده است. اما آیا این پایان ماجراست؟
مجازات یک فرد، پاسخی به سوختن هزاران درخت نیست. ریشهی بحران، نه فقط در کبریت یک نفر، بلکه در سازمانهایی است که آموزش و پیشگیری را جدی نمیگیرند، در کمتوجهی به بودجه محیطزیست، در نبود مشارکت مردمی واقعی، و در فرهنگسازی فراموششده.
من نه از سر وظیفه اداری، که از سر دغدغه انسانی و ملی مینویسم. جنگلبان کم داریم، امکانات اطفای حریق ناکافی است، گروههای مردمنهاد حمایت نمیشوند و هنوز برای بسیاری، آتش گرفتن جنگل، یک «خبر» است، نه «هشدار».
اگر واقعاً مسئولیم، باید بهجای نمایش، نقشه اقدام فوری برای حفظ منابع طبیعی تدوین کنیم؛ با این محورها:
– آموزش محیطزیستی در مدارس و مساجد روستاها
– تقویت گروههای بومی دیدهبان طبیعت
– اختصاص بودجه پایدار برای پایش و اطفا
– برخورد قضایی همراه با الزام به جبران خسارت اکولوژیک
اگر کوهها زبان داشتند، فریاد میزدند: «ما تنها ماندهایم».
اما هنوز میتوان کاری کرد؛ هنوز میتوان مردم را به میدان آورد، با آگاهی، با آموزش، با اعتماد.
اگر اینبار هم سکوت کنیم، دیگر چیزی برای سوختن نمیماند—جز آینده فرزندانمان.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید