نوچه‌پروری؛ آفت پنهان و ساختاری در مدیریت سازمانی که سرمایه انسانی را قربانی وابستگی می‌کند
به گزارش بهار اهواز، سید ولی‌اله حسینی فالحی در یادداشتی به واکاوی این آسیب مدیریتی پرداخته و آورده است:
در مدیریت علمی، جانشین‌پروری فرایندی نظام‌مند برای شناسایی، پرورش و توانمندسازی استعدادهاست؛ اما نوچه‌پروری، با محدودکردن فرصت‌ها به حلقه‌ای از افراد نزدیک و همسو، زمینه تضعیف سرمایه انسانی، کاهش انگیزه نخبگان، فرسایش اعتماد سازمانی و مهاجرت استعدادها به حاشیه را فراهم می‌کند.
مدیریت اثربخش، به‌جای پرورش افراد وابسته به مدیر، مدیران مستقل، شایسته و آینده‌ساز تربیت می‌کند. سازمانی که ارتقای افراد را نه بر پایه شایستگی، بلکه بر اساس نزدیکی و وابستگی تعریف کند، ممکن است در کوتاه‌مدت وفادارانی گرد آورد، اما در بلندمدت از تخصص، نوآوری و پویایی محروم خواهد شد.
شایسته‌سالاری یعنی فرصت برابر برای دیده‌شدن توانمندی‌ها؛ جانشین‌پروری یعنی تضمین تداوم شایستگی؛ و بلوغ مدیریتی یعنی پذیرش این حقیقت که موفقیت یک مدیر، در پرورش نیروهایی شایسته‌تر و توانمندتر از خود او متجلی می‌شود، نه در تکثیر وابستگانش.
سازمان‌ها با حذف نخبگان قدرتمند نمی‌شوند؛ با اعتماد به شایستگان، پرورش استعدادها و استقرار نظام عادلانه ارتقا، آینده خود را تضمین می‌کنند.
سید ولی‌اله حسینی فالحی
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید